Recensie DAC32 door Coen Krijnen

De Dion DAC32 heeft indruk gemaakt. Behoorlijk veel zelfs. Eerste wat opviel: zelden zo’n breed stereobeeld gehoord. En zeker het hoog is indrukwekkend, heel open en gedefinieerd. Bij een muziekstuk van Steve Reich door een percussie-ensemble zijn bij de bespeelde marimba’s en andere percussie-instrumenten niet alleen de attack, maar ook de werveling van de boventonen met elkaar en de akoestiek goed te volgen. Dit kwam heel dichtbij mijn recente live-ervaring van het muziekstuk in Muziekgebouw aan ’t IJ. Zelden zo goed gehoord. En heel verslavend.

Verslavend is ook zeker ook de definitie, de dynamiek, de openheid, de coherentie. Stukken met meervoudige stemmen, of het nu klassiek of rock is, blijven goed individueel volgbaar en verstaanbaar. En belangrijker nog, het is geen studio-definitie, definitie die ten koste gaat van het luisterplezier. De gelaagdheid van de instrumenten is voortreffelijk, individueel goed volgbaar en toch een geheel vormend. Werken voor solo piano of viool, wat al gauw te indringend, te schel kan zijn, blijven goed beluisterbaar. En inderdaad, sommige opnames zijn hopeloos, die heb ik dan ook maar weggedaan 🙂

Met enige regelmaat slaan we steil achterover van wat we allemaal ‘nieuw’ horen. Kortom, dit is een hele goede DAC. Carola vroeg al aan me: “Is dit hem? Ik vind hem goed….” En zij heeft hele goede oren!

En dan komt mijn twijfel. Ik ben niet kapot van het laag. Niet dat het er niet is, want het is er wel. Het is een heel precies laag, alle attacks op de snaren zijn goed te volgen. Maar voor mij legt het laag net niet de bodem onder de muziek die ik graag wil en zoek. Het lijkt of de klankbalans net teveel naar midden hoog is doorgeschoten. Bij een versterker met een klankregeling zou ik het laag net een tikje omhoog hebben gezet. De klankbalans wordt beter als ik de installatie harder zet, maar dat is minder leuk voor mijzelf en de buren. Ik mis een randje warmte aan de klank in het laag.

Wat nu? De bekabeling aanpassen? Ik heb nu Supra EFF-ISL interlinks tussen de DAC32 en de versterker hangen, en dat zijn vrij klassieke koperkabels. De bekabeling tussen de versterker en de speakers? Dat is nu OCOS kabel, destijds aangeraden voor Dynaudio speakers. Maar ja, als daardoor de klankbalans bij mijn draaitafel en CD-speler naar zijn grootje gaat, schiet ik er ook niet veel mee op. Een buistrapje in de DAC? Ik weet het niet.

Of is het domweg een kwestie van smaak, ik vind bijvoorbeeld de ‘koelheid’ van een Kodak diafilm mooier dan de ‘warmte’ van een Fuji diafilm, maar daar zijn hele volksstammen het niet mee eens.

Help!

– met VanDenHul D102 MkII als interlink ipv Supra EFF-ISL –

Dat zijn bekende kabeltjes voor mij. Ik herkende de Van den Hul’s D103 aan de kleur van de kabel. Door de ouderdom is overigens de belettering amper meer te lezen. Heb ze zelf ooit in 1998/1999 gekocht om mijn toenmalige Sony 338 ESD CD-speler aan mijn Accuphase versterker te koppelen. Was er destijds heel happy mee.

En dat ben ik met de huidige kabeltjes ook. Het laag wat ik met de Supra’s miste, is er nu wel. Het hele geluidsbeeld is nu ook meer in balans. Het is wel een wat rustiger/terughoudender kabel. Wat de Supra extra gaf aan ruimtelijkheid, dynamiek en transparantie doet nu wel een stapje terug. Het is in ieder geval goed om te weten dat de Dion DAC32 de juiste is voor Carola en mij. Nu nog de juiste kabel vinden…

Dit zijn de momenten dat ik mijn hobby vervloek. Zat die DAC32 maar in een versterker, dan was ik van het hele gezeur van interlinks af. Maar ik weet ook dat dac’s in een versterker weer andere problemen opleveren. De perfecte oplossing bestaat niet. Ben ieder geval blij dat er niet gerommeld hoeft te worden met buizen voortrapjes enz. Dat zou de zoektocht nog complexer maken.

Samenvattend: Het einddoel is in zicht! Nu nog dè interlink vinden. Aan KNOKKi de schone taak om mij te helpen bij de zoektocht naar de ‘ideale’ interlink tussen de Dion DAC32 en versterker. En dit zonder te vervallen in audio voodoo van door maagdelijke elfjes bij volle maan gesmede verzilverde kabel 🙂

– met Dion PVF-2 als interlink ipv Supra EFF-ISL –

De kabel doet het erg goed in mijn audio set-up. De balans die ik zocht, is gevonden. Het laag heeft nu wel het goede gewicht – zeg maar de goede ‘oempf’ – en loopt minder snel dicht dan met de Van den Hul. Ik word vaak verrast door de extra informatie die in het laag zit, ook bij bekende opnames, zonder het gevoel te hebben dat het laag gaat overheersen. En ik krijg eerder de beleving dat nu het midden en hoog makkelijker loskomen, juist omdat het laag nu goed georganiseerd is. En ja, soms mis ik de extra ruimtelijkheid en presentie van de Supra’s in het midden en hoog, maar ik kan niet alles hebben… En het heeft ook voordelen. Het zangwerk van Peter Gabriel (een notoire slisser) op bijvoorbeeld zijn laatste productie ‘Scratch My Back’ wordt (nog) plezieriger om naar te luisteren. Kortom, de blauwe kabeltjes geven een hoop luisterplezier. Ze mogen blijven! (en KNOKKi mag de rekening sturen).